Shakespeare's theatre in London - Teatr Szekspira "Pod kulą ziemską"

Globe Theatre - teatr działający w Londynie w latach 1599-1642. Założony został przez braci Richarda i Curthberta Burbagey. Jednym z jego udziałowców był William Szekspir. 

 Aktorami w tym teatrze byli jedynie mężczyźni.
Budynek został zamknięty w 1642 r. i dwa lata później zburzona. Zrekonstruowany obiekt otwarto 1997 r.





 
The Globe był amfiteatrem, w którym zmieścić się mogło do 3000 widzów. Miał kształt okręgu.











Miejsca podzielono na stojące (tańsze) i siedzące (droższe). Miejsca siedzące były ułożone w trzy rzędy.






Scena, o wymiarach 12x8 metrów, miała dwoje tajnych drzwi, z których w zaskakujący sposób mogli wyłaniać się aktorzy.

 

 Dach umieszczony został nad sceną. Podpierały go kolumny. Sufit, nazywany "niebiosami", pomalowany był w kolorze przypominającym niebo. Ukryte w były tam drzwi, przez które aktorzy mogli zniknąć przy pomocy lin.

Winchester

Z Winchester wiążą się moje dwa ulubione seriale: Wolf Hall oraz The Last Kingdom. Stąd przyjechałem tu aby porównać historię z rzeczywistością.
Winchester położony jest w hrabstwie Hampshire. Był stolicą Anglii do przełomu XII i XIII wieku.
Znajduje się tu kilka ciekawych zabytków w tym, pochodzący z XII wieku zamek, z  Wielką Salą.


Ta przebudowana w latach 1222–1235 w swym kształcie istnieje do dzisiaj.











Na jednej ze ścian wisi od 1463 roku Okrągły Stół Króla Artura, który w rzeczywistości pochodzi z XIII w.











Pierwotnie stół nie był pokryty żadnymi wzorami, jednak w 1522 roku został pomalowany na przyjazd króla Henryka VIII.

W Winchesterze znajduje się także, jedna z większych w Europie, katedra.

Budynek został wzniesiony w XI w. Pierwotnie była to świątynia należąca do klasztoru Benedyktynów. Po reformie Henryka VIII pozostała macierzystym kościołem anglikańskiej diecezji winchesterskiej. W katedrze spoczywają szczątki dwóch duńskich władców: Kanuta Wielkiego i jego zony Emmy oraz króla Hardekanuta. Tutaj też pochowana została pisarka Jane Austen.

Innym zabytkiem miejskim jest The City Cross (The Buttercross)

Obiekt pochodzi z XV w. Przedstawia 12 odsłon Matki Boskiej, świętych i innych postaci historycznych.

Pod miastem usytuowany jest Szpital Św. Krzyża. 

Jest to średniowieczny przytułek założony między 1133 a 1136 roku.  To najstarsza ale i największa instytucja charytatywna w Wielkiej Brytanii. Jej założycielem był Henry de Blois, biskup Winchester, wnuk Wilhelma Zdobywcy i młodszy brat króla Stefana.

 

                                                  refektarz przytułku

Szpital wciąż zapewnia miejsce schronienia dla 25 mężczyzn w podeszłym wieku określanych mianem "Braci".

Bracia noszą czarne szaty ze srebrnym krzyżem i kwadratowe czapki akademickie. Muszą być samotni, wdowcy lub rozwiedzeni w wieku powyżej 60 lat.

Do ich obowiązku należy uczestniczenie w codziennej porannej modlitwie w szpitalnej kaplicy.

 Kaplica od XV w. nie była przebudowywana. Wybudowana została w angielskim stylu wczesnoromańskim.

 

Chawton - Jane Austen

W odległości 53 mil od Londynu, w hrabstwie Hampshire, położona jest niewielka miejscowość o nazwie Chawton.

Mieszka tu zaledwie kilkaset osób.





Spośród innych wyróżnia ją dom Jane Austen.

Mieści się w nim muzeum poświęcone Jane, która już za życia zyskała reputację dobrej pisarki.
Chwalił ją m.in. Walter Scott.

  Ojciec Jane był duchownym anglikańskim. Dochód Austenów nie był wysoki, wynosił około 600 funtów rocznie, stąd Jane Austen nie miała zbyt wysokiego posagu co praktycznie zamykało jej szansę na zamążpójście. 

W Chawton Jane napisała min. Rozważną i romantyczną, wydaną jako dzieło "pewnej damy". Zarobek w wysokości 140 funtów skłonił Jane do wysłania wydawcy Dumy i uprzedzenia. Kolejną był Mansfield Park. A po nim  Emma. W sierpniu 1816 r. Jane Austen 1816 roku rozpoczęła pracę nad Perswazjami.

Na początku 1816 r. Jane Austen poważnie zachorowała i za radą lekarza przeniosła się z siostrą do Winchesteru. Niestety - choroby nie udało się pokonać.

Jane Austen zmarła 18 lipca 1817 roku w wieku 41 lat. Pochowana została w katedrze w Winchester.

Rochester

Wracając z Dover do Londynu warto zatrzymać się w uroczym miejscu jakim jest Rochester.

Głównymi tutejszymi atrakcjami są zamek obronny z XII w. oraz katedra, budowana w XI-XIII w.

Zamek stoi na wschodnim brzegu rzeki Medway. Aktualnie wyróżnia go, pochodzący z XII w.

Początkowo Rochester chronił południowo-wschodnie wybrzeże Anglii przed inwazją. Pierwszy, drewniany, zamek powstał tu w następstwie najazdu Normanów. Wybudował go biskup Odo, prawdopodobnie przyrodni brat Wilhelma Zdobywcy. Pierwszy, murowany obiekt, wzniósł biskup Gundulf. W 1127 r. król Henryk I przyznał zamek biskupom Canterbury. William de Corbeil zbudował wówczas ogromną twierdzę na planie kwadratu, z wciąż dominującą do dziś wieżą, która jest aktualnie jedną z najwyższych tak w Anglii jak i Francji.

Ma ponad 34 m wysokości, 21 m2 powierzchni oraz mury miejscami grube na 3,7 m. Składa się z trzech pięter, piwnicy oraz dobudówki, która ma własne struktury obronne.









Fakt pozostawania Rochester w gestii biskupów Canterbury zaowocował budową drugiej, po Canterbury, najstarszej jak i największej, katedry w Anglii.

Początki kościoła sięgają 604 roku. Wówczas to bowiem Just z Canterbury ufundował i konsekrował pierwszą świątynię. Jej pozostałości zachowały się w wykopaliskach. Następny kościół pobudowany został w latach 1078-1108 przez biskupa Gundulfa. Pozostałości tego obiektu zachowały się w obecnych murach naw bocznych razem z częścią krypt. W połowie XII w.katedra została przebudowana. Fasadę wschodnią wykonano w latach 40-tych XII w. zaś szczyt wschodni wraz z dwoma wschodnimi przęsłami nawy głównej wykonano na przełomie 1210-1240 lat.

Dover Castle & White Cliffs - Dover: zamek i białe klify.

W odległości 76 mil od Londynu leży Dover. Miejsce to przyciąga turystów z 2 zasadniczych powodów (nie licząc go jako przejście promowe na kontynent do Calais).

Znajdują się tutaj białe kredowe klify, którym Anglia zawdzięcza swoją poetycką nazwę "Albion".









Jest też i "klucz do Anglii" tj. jeden z najbardziej ufortyfikowanych zamków.

Wzgórze, na którym wznosi się zamek pamięta czasy Rzymian. Oni to wznieśli tu, zachowaną do dzisiaj latarnię. Z czasów anglosaskich zachował się zaś, stojący tuż obok rzymskiej latarni, kościół St. Mary in Castro stanowiący część umocnionej osady z tych czasów.

W XI w. a dokładniej, po bitwie pod Hastings (1066 r.) fortyfikacje na wzgórzu wzniósł Wilhelm Zdobywca. W dzisiejszej postaci zamek powstał za rządów Henryka II w drugiej połowie XII wieku. 

Podczas ostatniej tj. II Wojny Światowej, zamek zasłynął jako podziemne miejsce dowodzenia. 

Stąd, w maju 1940 r., admirał sir Bertram Ramsey kierował ewakuacją spod Dunkierki (tzw. "Operacja Dynamo")  W 1941 r. zainstalowano w tutejszych podziemnych tunelach centralę telefoniczną, która zapewniała łączność z gabinetem wojennym w Londynie, Marynarką Wojenną i głównymi bazami morskimi jak i głównymi lotniskami wojskowymi  takimi jak Manston, Hawkinge and Biggin Hill.

To tutaj opracowano plany inwazyjne które, z czasem, przeprowadzono w Afryce Północnej, na Sycylii aż po najsłynniejszy - "Operacja Neptun" tj plan inwazji na Normandię w czerwcu 1944 roku.

Old Royal Naval College, Greenwich - Królewska Akademia Morska w Greenwich

W 1692 r. królowa Maria II Stuart, przejęta widokiem rannych marynarzy powracających z bitwy pod La Hogue, wydała polecenie wybudowania Royal Hospital dla marynarzy w Greenwich, który dzisiaj znany jest jako Greenwich Hospital.  

Obok obiektów szpitalnych powstała też kaplica 

oraz tzw. Painted Hall.

Miejsce na szpital nie zostało wybrane przypadkowo. Wcześniej bowiem istniał w tym miejscu Pałac Placentia bardziej znany jako Greenwich Palace - ulubiony pałac Henryka VII Tudora. Tutaj narodził się Henryk VIII, królowa Maria jak i Elżbieta. Podczas angielskiej wojny domowej budynek popadł w ruinę i w 1694 r. rozebrany zaś plac przeznaczony pod nowe zabudowania.

Szpital zamknięto w 1869 roku, a szczątki tysięcy marynarzy i oficerów usunięto w 1875 roku i pochowano w East Greenwich Pleasaunce. Istniejące obiekty otrzymały nowe przeznaczenie.

 
 W latach 1873 - 1998 funkcjonował tu Royal Naval College.

Royal Observatory, Greenwich - Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich

The Royal Greenwich Astronomical Observatory  - Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich

to jedno z bardziej znanych miejsc w Londynie. Obserwatorium zostało założone w 1675 r. przez króla Karola II Stuarta. Pierwszym Królewskim Astronomem został John Flamsteed. Sam obiekt zbudowany został rok później. Wiele przyrządów astronomicznych, za własne pieniądze, dostarczył sir Jonas Moore – znany XVII-wieczny geodeta. 

W tym czasie obserwatorium służyło do pomiarów  

astrometrycznych, przydatnych w trakcie nawigacji podczas dalekomorskich podróży. 

W XIX wieku stało się najbardziej znanym obserwatorium świata, stoi bowiem na zerowym południku, od którego liczy się długość geograficzną. Wszystkie miejscowości do 180 stopnia na wschód lub na zachód od południka „zero” mają odpowiednio długość wschodnią lub zachodnią.

 

 

W czasie II wojny światowej obserwatorium ewakuowano i na stałe przeniesiono do zamku Herstmonceux, usytuowanego w pobliżu miejscowości o tej samej nazwie, w południowo – wschodniej Anglii. 

Aktualnie Greenwich stanowi atrakcję turystyczną i  obserwatorium jest jedynie z nazwy.

Burlington Arcade

Prekursor europejskich galerii handlowych jak i nowoczesnych centrów handlowych. Arcade powstała w połowie XIX w. To zadaszony pasaż handlowy w Londynie, który ciągnie się za Bond Street od Piccadilly aż do Burlington Gardens. 

Burlington Arcade został zbudowany "na sprzedaż biżuterii i fantazyjnych artykułów modnego popytu, dla zadowolenia społeczeństwa". Pasaż został zbudowany na zlecenie George'a Cavendisha, młodszego brata 5. księcia Devonshire. Powód był bardzo prozaiczny.






George Covendish, gdy odziedziczył przylegającą Burlington House, zauważył że od strony ogrodu przechodnie rzucali muszle ostryg i inne śmieci na ściany jego domu. Chcąc temu zapobiec polecił przygotować projekt szykownego pasażu handlowego, co też uczyniono 20 marca 1819 roku. 

London's most popular historical attractions - więcej historycznych miejsc w Londynie

W Londynie jest tak wiele ciekawych historycznie miejsc, iż tylko wybiórczo można wskazać co ciekawsze obiekty. Spośród nich można wskazać:

Temple Bar -

Temple Bar to główna oficjalna brama do City of Westminster. Jest położona na historycznym Trakcie Królewskim prowadzącym z Tower of London do Westminsteru.
Jest to jedyna brama miejska, która uniknęła pożaru w 1666 r.

 Admiralty Arch

Ten potężny biurowiec, stojący pomiędzy The Mall a Trafalgar Squere został zaprojektowany w 1910 r. przez Astona Webba. Powstał na polecenie Edwarda VII ku pamięci jego matki królowej Wiktorii Hanowerskiej.  

Monument to the Great Fire of London czyli po prostu Monument. 

Jest to najwyższa na świecie wolnostojąca, kamienna, kolumna. Upamiętnia Wielki Pożar Londynu w 1666 r. Znajduje się na skrzyżowaniu Monument Street oraz Fish Street Hill. Z jej szczytu rozciąga się widok na City of London.

 

 

 

 

 

  

 

Winchester Palace

Ściana z rozetą, fragment pałacu Winchester. Budynek pobudowano około 1136 r. na potrzeby bpa Winchester Henryka de Blois, brata króla Stefana. W tym czasie stolicą Anglii był Winchester. Pałac został zniszczony przez pożar w 1814 roku. W 1980 roku, podczas przebudowy dzielnicy, został ponownie odkryty i częściowo odrestaurowany.

 

 

 

 

 

Tower Bridge

 

London Hindu Temples - hinduska świątynia w Londynie

London Mandir, czyli Shri Swaminarayan Mandir to hinduska świątynia (mandir), która znajduje się w północno-zachodnim Londynie, w pobliżu stadionu Wembley. 

Do jej wybudowania korzystano jedynie z tradycyjnych materiałów i metod. Stąd nazywana jest pierwszą, autentyczną świątynią Hindu w Wielkiej Brytanii. Jest częścią organizacji o nazwie Bochasanwasi Shri Akshar Purushottam Swaminarayan Sanstha (BAPS). 

20 sierpnia 1995 roku oficjalnego jej otwarcia dokonał Pramukh Swami Maharaj.

Świątynia w 2000 roku trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa, jako największa poza terenem Indii. Budowę mandiru sfinansowała w całości hinduska społeczność. Prace rozpoczęły się w sierpniu 1992 roku. 24 listopada tego samego roku pod fundamentu wylano największą ilość betonu, jaką kiedykolwiek użyto jednorazowo przy wnoszeniu budynków w Wielkiej Brytanii – 4.5 tony. Pierwsza cegła została ułożona w czerwcu 1993 roku, a dwa lata później świątynię ukończono.


Mandir stanowi centralną część kompleksu. Zaprojektowano ją według reguł Shilpa-Shastras – styl w architekturze hinduskiej, zgodnie z którym poszczególne części danego budynku muszą reprezentować atrybuty boga. Do konstrukcji użyto indyjskiego i włoskiego marmuru, sardyńskiego granitu oraz bułgarskiego wapienia. Unikalną cechą na skalę całego kraju jest to, iż nie ma w tym obiekcie części żelaznych bądź stalowych.

Dach świątyni tworzy siedem warstwowych pinakli, szczyt każdego wykończony jest złotą spiralą. Oprócz tego jest pięć kopuł. Zewnętrzna część budynku zrobiona jest z bułgarskiego wapienia, wewnątrz użyto włoskiego i indyjskiego marmuru. Kamienie z Bułgarii i Włoch trafiły najpierw do Indii – przypłynęły do portu w Gujarat, gdzie 1.5 tys. rzemieślników zajmowało się ich zdobieniem. Następnie ponad 26.3 tys. kawałków wysłanych zostało do Londynu. Tam były składane jak wielka, trójwymiarowa układanka.
Dokładnie pod każdym z siedmiu pinakli, wewnątrz budynku, znajduje się miejsce modlitw. Znajdują się tam ołtarze z wizerunkami bóstw.