Pszczyna zamek

 

Zamek w Pszczynie powstał w XV w. W 1407 r. Jan II Żelazny, książę raciborski, przyznał swej żonie Helenie min. Pszczynę. Ta zaś w miejsce istniejącego zameczka myśliwskiego wzniosła w stylu gotyckim nowy obiekt (do dzisiaj zachowane skrzydła wschodnie i zachodnie).

Zamek pszczyński w latach 1548–1765 należał do śląskiego rodu Promnitz, następnie książąt z linii Anhalt-Koethen-Pless zaś od 1847 książąt Hochberg von Pless. Ci ostatni w latach 1870–1876 dokonali przebudowy budynku nadając mu obecny neobarokowy wygląd.

 

Jednym z właścicieli Pszczyny był Hans Heinrich XV, który w 1891 r. ożenił się w Londynie z Marią Teresą Oliwią Cornwallis-West nazywaną Daisy. Była ona uważana za jedną z najpiękniejszych kobiet swoich czasów, utrzymując bliskie stosunki z królami Anglii Edwardem VII i Jerzym V, cesarzem Niemiec Wilhelmem II jak też innymi monarchami i mężami stanu.

 

Zamek w Pszczynie odegrał znaczącą rolę podczas I wojny światowej. Znajdowała się tutaj Wielka Kwatera Główna (Großen Hauptquartier) armii niemieckiej; w zamku na mieszkał wtedy cesarz Wilhelm II.

korytarz zachodni

                                                     pokój cesarski

Po zajęciu Pszczyny w lutym 1945 r. przez Armię Czerwona w zamku urządzono szpital przyfrontowy. Pełne wyposażenie zamku (łącznie z żyrandolami i olbrzymimi kryształowymi lustrami w Sali Lustrzanej) praktycznie pozostały nienaruszone.

Zachowane w Pszczynie oryginalne wyposażenie i meble, sprawia, iż jest to obecnie jednen z najcenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej w Polsce.

Moszna zamek

 

W województwie opolskim, na trasie Prudnik-Krapkowice, leży niewielka miejscowość Moszna. Znajduje się tutaj zamek wzniesiony w 1866 r. przez Huberta von Tiele-Wincler.

 

W 1896 r. miał miejsce pożar, który niemal doszczętnie go zniszczył. Odbudowany w stylu neogotyckim sprawia wrażenie obiektu starszego niż wskazuje na to jego metryka.

Rodzina Tiele-Wincler dysponowała tym obiektem do 1945 r. Aktualnie rezydencja ta pozostaje w gestii Moszna Zamek sp. z o.o.  

 

 W zamku udostępnionych jest kilka pomieszczeń na potrzeby turystyki min. gabinet hrabiego

















do którego wiedzie portal drzwiowy wykonany z drzewa sandałowego.

obok usytuowana jest biblioteka.

przechodząc z restauracji do kawiarni można natknąć się na arkadowy krużganek

W zamku znajduje się bowiem także restauracja oraz kawiarnia. Można tu wynająć też pokój. Śniadania w formie szwedzkiego stołu są bardzo urozmaicone i smaczne(!).

Nieopodal zamku znajduje się niewielki protestancki cmentarzyk rodzinny właścicieli Moszny.

Obok zamku znajduje się stadnina koni, dla osób lubiących tę form wypoczynku oraz maleńkie zoo.
Wybierałem się w to miejsce od dłuższego czasu i nie żałuję. Warto tu sędzić weekend.

  

                     

Hever

 

Hever to niewielka miejscowość oddalona od Londynu 40 minut jazdy pociągiem z Victorii albo London Bridge. Ze stacji do zamku trzeba przejść około 2 km wiejskimi, słabo oznakowanymi dróżkami lub podjechać samochodem na południe od Londynu autostradą M25 i potem zjazdem 5 albo 6 na Edenbrige lub Sevenoaks na drogę B2026.

W Hever znajduje się letni zamek z czasów Tudorów. Najstarsza jego część powstała w XIII w. Jest to wieża obronno-mieszkalna z fortyfikacją. Aktualnie znajduje się tu wystawa kolekcji mieczy i uzbrojenia w tym mieczy katowskich z XVI i XVII wieku.

Na początku XV wieku Hever kupiła rodzina Boleyn. Godfried Boleyn dorobił się majątku na handlu tekstyliami. Z czasem został pasowany na rycerza. Rozbudował zakupiony obiekt dodając, w obrębie murów, wygodne apartamenty mieszkalne. 

 

Jego wnuk Thomas ożenił się z córką księcia Norfolk Elżbietą Howard. Mieli troje dzieci Georga, Mary i Annę.

Anna Boleyn mieszkała w tym zamku do 1513 r. Potem została wysłana przez rodziców do Niderlandów na dwór Arcyksiężny Małgorzaty. W 1526 r., podczas pobytu w Londynie, Anna zauroczyła Henryka VIII doprowadzając do ich zaślubin w 1533 r. W posagu wniosła władcy zamek Hever. 19 maja 1536 roku została ścięta.

 

Zamek formalnie stał się prywatną własnością Henryka VIII. Nie przejął go jednak od razu. Zgodził się, aby ojciec Anny Thomas Boldyn mógł w nim zamieszkiwać do śmierci. Fakt ten nastąpił w 1539 r. Ojciec Anny Pochowany został w pobliskim kościele, zaś Henryk VIII przejął majątek Hever.

Rok później zamieszkała w nim, po unieważnieniu małżeństwa, czwarta żona Henryka VIII, Anna z Kleve. Po jej śmierci w 1557 r. zamek miał wielu właścicieli. Był w posiadaniu rodziny Waldegraves, Humfreys, Meade Waldos. W 1903 r. został kupiony i odnowiony przez byłego ambasadora USA we Włoszech, Williama Waldorfa Astora. 

 Obecnie jest udostępniony dla zwiedzających

 
 

W pomieszczeniach zamku można zobaczyć sporą galerię portretów min Henryka VIII pędzla Hansa Holbeina. Innymi ciekawymi przedmiotami są dwa modlitewniki należące do Anny Boleyn „The Book of Hours”. Starszy z nich pochodzi z 1450 roku z Brugii. Warto też zwrócić uwagę na gobelin przedstawiający ślub siostry Henryka VIII Mary z królem Francji Ludwikiem XII. Jedną z dwórek narzeczonej Ludwika XII jest  Anna Boleyn.

 

Nie mniej interesujące są ogrody, które zostały odtworzone w latach 1904-1908, jak i sztuczne jezioro o powierzchni ponad 15 hektarów.

 Do Hever warto wstąpić i spędzić tutaj cały dzień w ciekawym otoczeniu.

           

Chester

Chester, usytuowane na granicy angielsko-walijskiej, założone zostało przez Rzymian w 79 r.  Nosiło wówczas miano Dece Victrix. Rzymianie otoczyli go wysokim murem.

 

Patrząc na wielkość murów, zachowały się bowiem do dzisiaj, już wówczas miasto nie było małe…

 

Ok. roku 100 zbudowano w Chester olbrzymi wojskowy amfiteatr rzymski mogący pomieścić ok. 8000 osób. Obiekt wykorzystywano do ćwiczeń wojskowych.

 

Dziś można zobaczyć fragmenty ruin odkopane w pobliżu głównej bramy wejściowej do miasta, która też się zachowała.

 

Po odejściu Rzymian miasto było wielokrotnie napadane i plądrowane przez plemiona walijskie, później Sasów, którzy bronili miasta przed Wikingami. Sytuacja uspokoiła się po włączeniu miasta do władztwa Wilhelma Zdobywcy. Za czasów tego władcy wybudowano tu, istniejącą do dzisiaj, katedrę.

Według legendy pierwotnie w jej miejscu stała świątynia Druidów, kiedy Rzymianie w jej miejscu  postawili rzymską, poświęconą  Apollinowi. Kiedy religią państwową stało się chrześcijaństwo zbudowano tu pierwszy kościół. 

 W 689 r. król Mercji podniósł go do roli katedry do której  w 875 r. sprowadzono relikwie św. Werburgha. 

Po inwazji Normanów hrabia Hugh Lupus, bratanek Wilhelma Zdobywcy, zdecydował o odbudowie obiektu i sprowadzeniu do Chester normandzkich Benedyktynów z ich opatem Anzelmem. Ten roztoczył nadzór nad rozpoczętą w końcu 1092 r. budową kościoła w stylu romańskim. Praca trwała wiele lat. Została zakończona w 1250 r.

Henryk VIII skasował zakon zaś kościół przeznaczył na katedrę kościoła anglikańskiego. 

 

Podczas ostatniego pobytu w Chester trafiłem na odbywającą się w katedrze wystawę "Alicja w krainie czarów".

Aktualnie katedra stanowi główną atrakcję turystyczną miasta.

Inną są bardzo licznie zachowane w mieście domy szachulcowe.

 

nie mniej okazale prezentują się budynki z XV w. sprzed czasów Tudorów.



Chester naprawdę warto zamieścić na planie objazdowej wycieczki po Anglii.