Sultan Qaboos Grand Mosque at Muscat, Bahla fort and Jabreen Castle (Oman).

W końcu zacząłem zwiedzanie Omanu. Pierwszym miejscem, które chciałem zobaczyć to meczet sułtana Kabusa w Muskacie, największa świątynia w Omanie. 

Budowę obiektu zaczęto w 1995 roku na polecenie sułtana Kabusa. Uroczyste poświęcenie meczetu miało miejsce w trzydziestą rocznicę rządów władcy. Zmieścić się tu może aż 20 tys. osób, w tym 6,5 tys. w męskiej sali modlitewnej. Cała konstrukcja pokrywa powierzchnię 40 tys. m2. W czterech rogach wznoszą się minarety wysokie na 45 m, które wraz z piątym, najwyższym - 91,5 m - symbolizują pięć filarów islamu. 

Mury meczetu ozdobiono wzorami roślinnymi, figurami geometrycznymi i wersetami z Koranu, których pojawia się coraz więcej im bliżej do głównej sali modlitewnej. To ogromne pomieszczenie zadziwia swoim przepychem. Podłogę pokrywa perski dywan, tworzony przez 600 kobiet na przestrzeni czterech lat. 

Sala rozświetlona jest przez 35 żyrandoli dekorowanych kryształami Swarovskiego. Największy z nich (14x8m) zawieszony został w centralnej kopule, której ciężar spoczywa na czterech kolumnach. 

Mihrab (wnęka wychodząca w kierunku Mekki) głęboko wcina się w ścianę (kibla) i jest bogato dekorowana. Obok umieszczono marmurowy minbar (kazalnicę).

Po obejrzeniu meczetu udałem sie w stronę Nizwy po drodze zatrzymując się w Jabreen Castle (obiekt polożony jest 175 km. od Muskatu, 20 km przed miejscowością Bahla)

Jabreen Castle pochodzi z 1670 r. Konstrukcja obiektu wykonana została pod dozorem Al Immama BilArab bin Sultan Al Y`aribi (którego grób znajduje się po lewej stronie głównego wejścia do zamku), który wsławił się usunięciem Portugalczyków z Omanu.

 

Jabreen Castle podzielony jest na dwie części: pierwsza o wielkości szesnastu metrów składa się z dwóch kondygnacji, natomiast druga część obejmuje dwudzieścia dwa metry i składa się z trzech kondygnacji. Pokoje zamku są podzielone między te dwie części.

Po obejrzeniu Jabreen Castle udałem sie w stronę Nizwy po drodze zatrzymując się w Bahla fort.

Bahla fort zbudowany został z gliny na kamiennych fundamentach, położony jest przy oazie. Obecny fort został zbudowany w XVII w.  przez dynastię Bani Nabrana (władcy Omanu od 1154 r. do 1624 r.), której państwo miało stolice w Bahli. Fort otoczony jest murem o wysokości 5 metrów.

Twierdza Bahla wpisana została na listę Unesco w 1987 r. Rozpościera się z niej niesamowity widok na okalające okolicę góry. 

Wieczorem dotarłem do Nizwy. Ulokowałem się w klasycznym muzułmańskim hotelu, który sam w sobie stanowi nie lada atrakcję, ale o tym ciut później...

Oman

Od pewnego czasu przymierzałem się do zwiedzenia Omanu. W tym celu przeczytałem kilka pozycji książkowych jak też blogów. Poczytałem też sobie informacje zamieszczone na stronie polskiej ambasady w Rijadzie.

W efekcie przysposobionej wiedzy ruszyłem w trasę, którą zacząłem w Pradze. Stąd poleciałem Flydubai do Dubaju.

Nigdy wcześniej nie latałem tą linię, stąd chciałem osobiście się przekonać o jakości tej linii. Flybudai w czasie 6-godzinnego lotu oferuje jeden ciepły posiłek. Za ewentualne napoje lub inne posiłki trzeba zapłacić (logiczne bo są to tanie linie). Z tzw. rozrywki ta linia lotnicza oferuje odpłatnie filmy, gry etc. Szczegół tkwi nie w tym, że są odpłatne lecz w tym, że oferta obejmuje stare kino więc i chęć oglądania jest nikła. Stąd pozostaje zabawa własnym tabletem…

W Dubaju spędziłem 2 dni aby następnie Air Oman polecieć do Muscatu. Polecam te linie. Mile wspominam krótki, godzinny lot z przerwą na smaczną przekąskę, przygotowaną przez męską załogę.

Na lotnisku w Muskacie pojawił się pierwszy zgrzyt pt. wiza. Na stronie ambasady polskiej w Rijadzie tak jak na kilku blogach była informacja, że lecąc do Muskatu z Dubaju wiza jest bezpłatna. Fałsz. Na lotnisku wyjaśniono mi, że bez względu na to z jakiego miejsca przylecę do Omanu mam obowiązek wykupić wizę (wyjątkiem byłaby tylko Nowa Zelandia).

10-dniowa wiza kosztuje 5 rialów. Potem nastąpiła kolejna niespodzianka. Kurs riala na lotnisku jest abstrakcyjnie wysoki w stosunku do walut europejskich. Stąd sugeruję wjeżdżać do Omanu z częściowo wymienioną walutą lub przynajmniej nie dokonywać jej na lotnisku.

W Omanie kurs dolara kształtuje się następująco 100 dolarów – 26 riali, 100 funtów – 46 riali. Jedynie na lotnisku kurs funta jest niższy niż dolara…

Wysoki kurs omańskiej waluty przekłada się na stosunkowo drogie (samochód, hotele) wakacje w porównanie chociażby z sąsiednimi ZEA (Dubaj), gdzie kurs waluty jest stosunkowo niski 100 dirhamów – 20 funtów.  

 Kolejna nowość – koszt taksówki także jest wysoki (licznik pracuje nawet podczas postoju na światłach i nie zależy od ilości przejechanych kilometrów). Stąd najlepiej wynająć autko od razu na lotnisku i ruszyć samodzielnie w wybranym kierunku. Ja  tego nie zrobiłem i straciłem ponadwymiarowe 100 funtów. 

Po przylocie do Maskatu wziąłem taxi z lotniska. Za transport do hotelu miałem pierwotnie zapłacić 8 riali, ale nie przewidziałem, że droga do hotelu będzie zablokowana z powodu wizyty emira Kataru. W efekcie koszt usługi był dwukrotnie wyższy. Stąd, jeśli już jeździmy taksówkami, wcześniej należy dogadać się co do kwoty. Sprawdziłem to następnego dnia. Wieczorem zauważyłem bowiem, że popełniłem pomyłkę i w Omanie będę nie 10 a 11 dni. W biurze wizowym wyjaśniono, że jeden dzień nie stanowi problemu i jest on za free. Przy tej okazji chciałem też na lotnisku wynająć autko, lecz oferty były astronomiczne (powyżej 400 riali). Temat zamknąłem w hotelu. Recepcjonista skontaktował się z kim trzeba i autko było gotowe do drogi (300 riali za 10 dni bez blokady karty kredytowej Mitsubishi 4x4).

W końcu zacząłem zwiedzanie. Szczegóły wyprawy opiszę tradycyjnie w odcinkach.

Rodos III (Tsambika, Lindos, Prasonisi, Monolithos, Krtinia)

Wyjechaliśmy z miasta Rodos kierując się do Lindos. Po drodze zatrzymaliśmy się na opustoszałej plaży nudystów pod Tsambiką,

potem zwiedziliśmy monaster Tsambika. 

Chcąc obejrzeć panoramę okolicy ale też usytuowany na górze monaster Kyra Panagia Tsambika udaliśmy się w to miejsce. Niestety nie zostawiliśmy samochodu na parkingu na samej górze lecz jakieś 50 metrów niżej - na polance przy kapliczce.

 

 Na górze byliśmy niecałą godzinę podziwiając naprawdę piękne widoki jak i ciekawe wnętrze monastyru. Niestety, kiedy wróciliśmy do samochodu, aby udać się dalej okazało się, że zostaliśmy tylko w tym co mieliśmy na sobie i przy sobie. Złodziejaszki wybili małe trójkątne okienko w tyle samochodu kradnąc nasze bagaże w tym tablety, dokumenty i gotówkę (żona zostawiła też torebkę…).  

W tej sytuacji objazd po wyspie przyjął inny obrót. Zabytki zeszły na plan dalszy. Wróciliśmy do Rodos. Pierwszym miejscem był hotel, w którym skopiowano wcześniej nasze dowody osobiste. Mając kopie udaliśmy się na policję zgłaszając kradzież. Niestety żona popełniła kolejny błąd – zapytała szefa wydziału ds. kradzieży czy coś takiego czy dobrze zna angielski. Facet się zirytował i zaczął udawać greka, że niby nic nie rozumie. Gdy go przeprosiłem za tę gafę skierował nas na posterunek w Archangelos. Miejsce kradzieży znajdowało się w gestii tej jednostki policyjnej.

Na posterunku zebrano od nas informację o miejscu zdarzenia, dokonano oględzin samochodu, wypytano o wartość poniesionych strat a nawet wyznawaną religię(!) etc. Młodzi posterunkowi byli bardzo mili, taktowni, nawet lekko przejęci wykazując chęć pomocy do czasu, gdy do budynku nie wszedł komendant. Gdy usłyszał jaki zaistniał problem skwitował go stwierdzeniem – znowu głupi turyści utrudniają nam pracę. Był wręcz arogancki.

Koniec końców – na wyniki pracy policji mieliśmy czekać 2 dni. Gwarantowano nam, iż w tym czasie albo znajdą nasze fanty albo nie…

W tej sytuacji uznaliśmy, że będziemy dalej kontynuować nasz wypad (pomimo wybitej szybki ale za to z moimi kartami bankomatowymi, które uchroniłem przed żoną). Pojechaliśmy więc do Lindos. Nocleg mieliśmy zabukowany w Del Mar Studios. Spędziliśmy ją w jednym z wielu, znajdujących się w Lindos, kapitańskich domków.

 

W Lindos też uświadomiliśmy sobie, że posiadanie na wyspie karty nie równa się posiadanie gotówki. Nie każdy bowiem sklepik posiada czytnik tak jak i nie każda knajpka… A sklepy odzieżowe to istny rarytas… po prostu ich nie ma.

Lindos to jedna z trzech, występujących na wyspie, antycznych osad. Świadczy o tym kilka zachowanych, z tego okresu, obiektów. Pierwszym jest duży akropol, na który można wejść pieszo lub wjechać… na osiołku. Jego początki sięgają II w. p.n.e. W kolejnych stuleciach podlegał przebudowie. Podczas wejścia na akropol można zobaczyć wykuty w skale statek.

Z góry, podobno roztacza się wspaniały widok na najbliższą okolicę min. morze, zatokę Lindos i Św. Pawła jak też na białe, tradycyjne domki. Niestety nie było mi dane doznać tej przyjemności. Czyniliśmy trzykrotne podejście w tym kierunku, ale raz było zbyt wcześnie a następnym razem zbyt późno – obiekt był już zamknięty. 

Kolejnym jest Grobowiec Kleobulosa z VI wieku p.n.e. Mąż ów rządził miastem przez 40 lat. Platon zaliczył go do siedmiu mędrców starożytnej Grecji.

Następnym obiektem jest Antyczny Teatr. Zbudowany w IV w. p.n.e. mieścił ok. 2000 widzów. Aktualnie zachowane jego fragmenty znajdują się na zboczu Akropolu.

 

Z innej epoki pochodzi, usytuowany w podziemiach, klasztor Agios Georgios Hostos. Jest to najstarszy kościół na całej wyspie. Znajdują się w nim freski datowane na okres od VIII do IX wieku.

Z XIV w. pochodzi kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (Panagia) w 1490 r. odrestaurowany przez wielkiego mistrza Joannitów Pierre'a d'Aubussona. Wnętrze kościoła zdobią mozaikowe posadzki a także freski.

Inną atrakcję stanowią Białe Kapitańskie Domy. Nazwa pochodzi od kapitanów kupieckich statków, którzy budowali tu swoje domy. Ich charakterystyczną cechą były rzeźbiony krzyż i łuki z podobnym motywem linii.

Nie wszystkie te atrakcje mogliśmy obejrzeć, albowiem sporo czasu zajęła nam organizacja powrotu do kraju. Rano udaliśmy się do recepcji Del Mar Studios gdzie umożliwiono nam korzystanie z komputera (tablety bowiem padły łupem). Wówczas, nie licząc na pozytywne efekty poczynań greckiej policji, skontaktowaliśmy się z ambasadą. Urzędniczka zaproponowała abyśmy do Aten, wobec braku ID, …przypłynęli. Umówiliśmy się też na datę wydania czasowych paszportów, po zamknięciu sprawy przez tutejszą policję. 

Po rozmowie z ambasadą zmieniliśmy sugerowaną trasę powrotu. Logicznie rzecz ujmując – uznaliśmy, że loty wewnętrzne nie wymagają żadnych dokumentów i zaryzykujemy przylot do Aten samolotem a nie kilkunastogodzinny powrót statkiem. Przebukowałem więc lot powrotny do Londynu z przesiadką w Atenach (kontakt z ambasadą) i w Warszawie (w Polsce miałem paszport a jednocześnie mogłem wystąpić o nowy dowód osobisty ID).

Po dokonaniu tych czynności pojechaliśmy w dalszy objazd po wyspie. Postanowiliśmy pojechać do miejsca, gdzie Morze Egejskie łączy się z Morzem Śródziemnym. Prasonisi w okresie zimowym staje się wyspą, gdy przesmyk zalewa woda. Wcześniej, gdy poziom wody nie jest zbyt wysoki, jest półwyspem. Miejsce to warto obejrzeć

Stąd udaliśmy się do Monolithos. 

Tutaj znajdują się ruiny zamku Joannitów zbudowanego w 1480 r. na pojedynczej skale, która wyrasta na poziomie 240 m. npm. 

W środku ruin znajduje się maleńka, biała kapliczka.









 

Noc spędziliśmy w Thomas Hotel, przybytku prowadzonym przez dwóch młodzieńców z wystrojem wnętrz na poziomie lat 70-tych… Następnego dnia kończyliśmy objazd Rodos. 

W drodze powrotnej zahaczyliśmy jeszcze o Kritinię. 

Tutaj znajdują się kolejne ruinki zamku Joannitów. Zamek usytuowany w tym miejscu chronił wyspę przed piratami ale i kontrolował ruch statków. 

Widok z tego miejsca jest naprawdę urzekający. 

Kończąc objazd wyspy, niestety skrócony o kilka dni, dojechaliśmy do Archangelos. Na posterunku policji otrzymaliśmy odpowiedź, że niestety ale niczego nie znaleziono i zapewne jest to wina… imigrantów. Zamykając ten temat poprosiliśmy o dokument stwierdzający, iż  szkody w aucie nie powstały z naszej winy (aby nie ponosić konsekwencji finansowych), jak też, iż kradzież objęła nie tylko bagaż ale i dokumenty zaś otrzymane w hotelu kopie potwierdzają naszą tożsamość. Po otrzymaniu tegoż poszliśmy obejrzeć miasteczko.

 

W Archangelos znajduje się monastyr Michała Archanioła z 1800 r. z największą w meście dzwonnicą z 1845 r. 

Zachowały się też ruinki zamku Joannitów… Obiekt został zbudowany w latach 1454-1476 w celu ochrony mieszkańców przez zakusami piratów. W 1503 r. druga inwazja floty tureckiej doprowadziła do częściowego zniszczenia zamku. Do dzisiaj zostału tylko mur oraz fragment wieży.

Wieczorem wróciliśmy do Rodos. Oddaliśmy autko wraz z papierami z policji. Nie było żadnych problemów z jego zwrotem jak też żadnych oczekiwań finansowych z powodu zaistniałej szkody. Następnego dnia rano udaliśmy się na lotnisko.

Bez najmniejszych problemów wpuszczeni zostaliśmy na pokład samolotu. W Atenach, zanim udaliśmy się do ambasady, postanowiliśmy skontaktować się z szefem security linii lotniczych licząc, że na podstawie kopii naszych dowodów osobistych oraz dokumentów z policji wyrazi zgodę na wejście na pokład samolotu. Jego zgoda pozwalała nam ominąć ambasadę, pieniądze na tymczasowe dokumenty i zyskać czas na pobyt w Atenach.

 

Po przedstawieniu mu dokumentów z policji a także po sprawdzeniu rezerwacji lotniczych przeprosił nas za zaistniałą sytuację. Był to jedyny Grek, szef security linii Aegean, który nas przeprosił za powstałe tarapaty i zapewnił, że następnego dnia gwarantuje nam szybką ścieżkę do odprawy i wejście na pokład. 

Dzięki jego decyzji zyskaliśmy kilkadziesiąt euro na czasowe dokumenty oraz czas, który stracilibyśmy w ambasadzie. Na lotnisku zabukowaliśmy nocleg i ruszyliśmy w miasto…

Następnego dnia bez żadnych przeszkód weszliśmy na pokład i choć stewardessy także były przemiłe to wspomnienie aroganckiego zachowania komendanta posterunku w Archangelos nie zachęca mnie do ponownego wjazdu na wyspę, choć aż się prosi by dokończyć ten przerwany objazd…