Dover Castle & White Cliffs - Dover: zamek i białe klify.

W odległości 76 mil od Londynu leży Dover. Miejsce to przyciąga turystów z 2 zasadniczych powodów (nie licząc go jako przejście promowe na kontynent do Calais).

Znajdują się tutaj białe kredowe klify, którym Anglia zawdzięcza swoją poetycką nazwę "Albion".









Jest też i "klucz do Anglii" tj. jeden z najbardziej ufortyfikowanych zamków.

Wzgórze, na którym wznosi się zamek pamięta czasy Rzymian. Oni to wznieśli tu, zachowaną do dzisiaj latarnię. Z czasów anglosaskich zachował się zaś, stojący tuż obok rzymskiej latarni, kościół St. Mary in Castro stanowiący część umocnionej osady z tych czasów.

W XI w. a dokładniej, po bitwie pod Hastings (1066 r.) fortyfikacje na wzgórzu wzniósł Wilhelm Zdobywca. W dzisiejszej postaci zamek powstał za rządów Henryka II w drugiej połowie XII wieku. 

Podczas ostatniej tj. II Wojny Światowej, zamek zasłynął jako podziemne miejsce dowodzenia. 

Stąd, w maju 1940 r., admirał sir Bertram Ramsey kierował ewakuacją spod Dunkierki (tzw. "Operacja Dynamo")  W 1941 r. zainstalowano w tutejszych podziemnych tunelach centralę telefoniczną, która zapewniała łączność z gabinetem wojennym w Londynie, Marynarką Wojenną i głównymi bazami morskimi jak i głównymi lotniskami wojskowymi  takimi jak Manston, Hawkinge and Biggin Hill.

To tutaj opracowano plany inwazyjne które, z czasem, przeprowadzono w Afryce Północnej, na Sycylii aż po najsłynniejszy - "Operacja Neptun" tj plan inwazji na Normandię w czerwcu 1944 roku.

Old Royal Naval College, Greenwich - Królewska Akademia Morska w Greenwich

W 1692 r. królowa Maria II Stuart, przejęta widokiem rannych marynarzy powracających z bitwy pod La Hogue, wydała polecenie wybudowania Royal Hospital dla marynarzy w Greenwich, który dzisiaj znany jest jako Greenwich Hospital.  

Obok obiektów szpitalnych powstała też kaplica 

oraz tzw. Painted Hall.

Miejsce na szpital nie zostało wybrane przypadkowo. Wcześniej bowiem istniał w tym miejscu Pałac Placentia bardziej znany jako Greenwich Palace - ulubiony pałac Henryka VII Tudora. Tutaj narodził się Henryk VIII, królowa Maria jak i Elżbieta. Podczas angielskiej wojny domowej budynek popadł w ruinę i w 1694 r. rozebrany zaś plac przeznaczony pod nowe zabudowania.

Szpital zamknięto w 1869 roku, a szczątki tysięcy marynarzy i oficerów usunięto w 1875 roku i pochowano w East Greenwich Pleasaunce. Istniejące obiekty otrzymały nowe przeznaczenie.

 
 W latach 1873 - 1998 funkcjonował tu Royal Naval College.

Royal Observatory, Greenwich - Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich

The Royal Greenwich Astronomical Observatory  - Królewskie Obserwatorium Astronomiczne w Greenwich

to jedno z bardziej znanych miejsc w Londynie. Obserwatorium zostało założone w 1675 r. przez króla Karola II Stuarta. Pierwszym Królewskim Astronomem został John Flamsteed. Sam obiekt zbudowany został rok później. Wiele przyrządów astronomicznych, za własne pieniądze, dostarczył sir Jonas Moore – znany XVII-wieczny geodeta. 

W tym czasie obserwatorium służyło do pomiarów  

astrometrycznych, przydatnych w trakcie nawigacji podczas dalekomorskich podróży. 

W XIX wieku stało się najbardziej znanym obserwatorium świata, stoi bowiem na zerowym południku, od którego liczy się długość geograficzną. Wszystkie miejscowości do 180 stopnia na wschód lub na zachód od południka „zero” mają odpowiednio długość wschodnią lub zachodnią.

 

 

W czasie II wojny światowej obserwatorium ewakuowano i na stałe przeniesiono do zamku Herstmonceux, usytuowanego w pobliżu miejscowości o tej samej nazwie, w południowo – wschodniej Anglii. 

Aktualnie Greenwich stanowi atrakcję turystyczną i  obserwatorium jest jedynie z nazwy.

Burlington Arcade

Prekursor europejskich galerii handlowych jak i nowoczesnych centrów handlowych. Arcade powstała w połowie XIX w. To zadaszony pasaż handlowy w Londynie, który ciągnie się za Bond Street od Piccadilly aż do Burlington Gardens. 

Burlington Arcade został zbudowany "na sprzedaż biżuterii i fantazyjnych artykułów modnego popytu, dla zadowolenia społeczeństwa". Pasaż został zbudowany na zlecenie George'a Cavendisha, młodszego brata 5. księcia Devonshire. Powód był bardzo prozaiczny.






George Covendish, gdy odziedziczył przylegającą Burlington House, zauważył że od strony ogrodu przechodnie rzucali muszle ostryg i inne śmieci na ściany jego domu. Chcąc temu zapobiec polecił przygotować projekt szykownego pasażu handlowego, co też uczyniono 20 marca 1819 roku. 

London's most popular historical attractions - więcej historycznych miejsc w Londynie

W Londynie jest tak wiele ciekawych historycznie miejsc, iż tylko wybiórczo można wskazać co ciekawsze obiekty. Spośród nich można wskazać:

Temple Bar -

Temple Bar to główna oficjalna brama do City of Westminster. Jest położona na historycznym Trakcie Królewskim prowadzącym z Tower of London do Westminsteru.
Jest to jedyna brama miejska, która uniknęła pożaru w 1666 r.

 Admiralty Arch

Ten potężny biurowiec, stojący pomiędzy The Mall a Trafalgar Squere został zaprojektowany w 1910 r. przez Astona Webba. Powstał na polecenie Edwarda VII ku pamięci jego matki królowej Wiktorii Hanowerskiej.  

Monument to the Great Fire of London czyli po prostu Monument. 

Jest to najwyższa na świecie wolnostojąca, kamienna, kolumna. Upamiętnia Wielki Pożar Londynu w 1666 r. Znajduje się na skrzyżowaniu Monument Street oraz Fish Street Hill. Z jej szczytu rozciąga się widok na City of London.

 

 

 

 

 

  

 

Winchester Palace

Ściana z rozetą, fragment pałacu Winchester. Budynek pobudowano około 1136 r. na potrzeby bpa Winchester Henryka de Blois, brata króla Stefana. W tym czasie stolicą Anglii był Winchester. Pałac został zniszczony przez pożar w 1814 roku. W 1980 roku, podczas przebudowy dzielnicy, został ponownie odkryty i częściowo odrestaurowany.

 

 

 

 

 

Tower Bridge

 

London Hindu Temples - hinduska świątynia w Londynie

London Mandir, czyli Shri Swaminarayan Mandir to hinduska świątynia (mandir), która znajduje się w północno-zachodnim Londynie, w pobliżu stadionu Wembley. 

Do jej wybudowania korzystano jedynie z tradycyjnych materiałów i metod. Stąd nazywana jest pierwszą, autentyczną świątynią Hindu w Wielkiej Brytanii. Jest częścią organizacji o nazwie Bochasanwasi Shri Akshar Purushottam Swaminarayan Sanstha (BAPS). 

20 sierpnia 1995 roku oficjalnego jej otwarcia dokonał Pramukh Swami Maharaj.

Świątynia w 2000 roku trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa, jako największa poza terenem Indii. Budowę mandiru sfinansowała w całości hinduska społeczność. Prace rozpoczęły się w sierpniu 1992 roku. 24 listopada tego samego roku pod fundamentu wylano największą ilość betonu, jaką kiedykolwiek użyto jednorazowo przy wnoszeniu budynków w Wielkiej Brytanii – 4.5 tony. Pierwsza cegła została ułożona w czerwcu 1993 roku, a dwa lata później świątynię ukończono.


Mandir stanowi centralną część kompleksu. Zaprojektowano ją według reguł Shilpa-Shastras – styl w architekturze hinduskiej, zgodnie z którym poszczególne części danego budynku muszą reprezentować atrybuty boga. Do konstrukcji użyto indyjskiego i włoskiego marmuru, sardyńskiego granitu oraz bułgarskiego wapienia. Unikalną cechą na skalę całego kraju jest to, iż nie ma w tym obiekcie części żelaznych bądź stalowych.

Dach świątyni tworzy siedem warstwowych pinakli, szczyt każdego wykończony jest złotą spiralą. Oprócz tego jest pięć kopuł. Zewnętrzna część budynku zrobiona jest z bułgarskiego wapienia, wewnątrz użyto włoskiego i indyjskiego marmuru. Kamienie z Bułgarii i Włoch trafiły najpierw do Indii – przypłynęły do portu w Gujarat, gdzie 1.5 tys. rzemieślników zajmowało się ich zdobieniem. Następnie ponad 26.3 tys. kawałków wysłanych zostało do Londynu. Tam były składane jak wielka, trójwymiarowa układanka.
Dokładnie pod każdym z siedmiu pinakli, wewnątrz budynku, znajduje się miejsce modlitw. Znajdują się tam ołtarze z wizerunkami bóstw.

Historic London Churches - historyczne kościoły Londynu

Zwiedzając londyńskie zabytki należy pamiętać, iż tylko niewielka ich ilość przetrwała w swym oryginalnym kształcie po Wielkim Pożarze jaki nawiedził miasto w 1666 r. Zdecydowana większość została odbudowana w okresie późniejszym.

St Bartholomew the Great - Kościół św. Bartłomieja 

należy do nielicznych, jaki zachował się po wielkim XVII-wiecznym kataklizmie.

Usytuowany jest w londyńskim West Smithfield. Budynek, wraz z założonym wówczas klasztorem szpitalnym (szpital istnieje do dzisiaj), został ufundowany przez Thomasa Rahere, augustianina, w 1123 r.

 

Chór i transept zbudowano pod koniec XII wieku we wczesnym stylu angielskim, który charakteryzują ogromne romańskie kolumny. Po likwidacji klasztoru w 1539 r. majątek tegoż jak i część kościoła, zaczęto wykorzystywać do celów świeckich. Mieściła się tu szkoła, winiarnia, kuźnia, drukarnia. W tej ostatniej pracował w 1795 r., późniejszy prezydent USA, Benjamin Franklin.
Dzięki renowacji przeprowadzonej przez Astona Webba w latach 1887-1928 kościół stanowi dzisiaj jeden z najlepiej zachowanych obiektów z czasów normandzkich w Anglii.

St Paul's Cathedral - Katedra św. Pawła

Katedra w obecnym kształcie powstała po wielkim pożarze. Pierwszy kościół istniał w tym miejscu już 604 r. ne, zaś pierwsza normańska katedra powstała w XI w. i przez następne dwa wieki była rozbudowywana. Była największym obiektem w Londynie. Niestety, po wprowadzeniu regulacji Henryka VIII ten ogromny budynek popadł w ruinę. Dopiero Karol II zaproponował młodemu Christopherowi Wren przebudowę. Prace zostały zakończone w 1710 r. w stylu klasycyzującego baroku. To trójnawowa bazylika z transeptem. Nad skrzyżowaniem naw widnieje olbrzymia trójpowłokowa kopuła zwieńczona latarnią.

Great Gate 

 


XVIII w. budynek Middle Inn (jednej z 4 korporacji prawniczych). W średniowieczu znajdowało się w tym miejscu centrum finansowe zakonu templariuszy. Za tą bramą stoi sobie do dzisiaj kościółek templariuszy.

 

 

  

 

Temple Church - kościół templariuszy

Ten jeden z najstarszych kościołów w Londynie. Świątynia została konsekrowana 10 lutego 1185 roku podczas ceremonii, w której uczestniczył Herakliusz, patriarcha Jerozolimy oraz król Henryk II. Po likwidacji zakonu w 1307 roku król Edward II przejął kościół aby przekazać go wraz z posiadłościami joannitom.Podczas Wielkiego Pożaru Londynu w 1666 roku kościół pozostał nietknięty. Mimo to pod kierownictwem Christophera Wrena przeprowadzono jego renowację. Kolejny remont odbył się w 1841 roku. Wtedy to ściany i sufit udekorowano w stylu wiktoriańskiego gotyku.

Westminster Abbey -  Opactwo Westminsterskie

.The Collegiate Church of St Peter, Westminster - Kolegiata św. Piotra w Westminsterze zasługuje na szczególną uwagę. Jest jednym z najważniejszych miejsc obrządku anglikańskiego. Opactwo począwszy od czasów Wilhelma Zdobywcy jest miejscem koronacji królów Anglii. Jest także miejscem pochówku monarchów jak i zasłużonych osób

 

 

 

 

 

 Christ Church Greyfriars or Christ Church Newgate Street

ruiny kościoła a dokładniej ruiny klasztoru franciszkanów. Miejsce to znajduje się przy Newgate Street w pobliżu katedry św. Pawła.
Pierwszy kościół wybudowano tutaj w XIII w. aby wkrótce zastąpić go większym obiektem, który został konsekrowany w 1326 r. Był drugim co do wielkości w średniowiecznym Londynie.
Ufundowany został przez Małgorzatę, żonę Edwarda I Długonogiego, c. Filipa III Śmiałego, która została tu pochowaną. Podobnie jak złożono tu ciało Izabeli, wdowy po Edwardzie II, córki Filipa IV Pięknego oraz serce Eleonory Prowansalskiej, żony Henryka III.
Aktualnie miejsce to zostało zaadaptowane na ... park.   

Westminster Cathedral - katedra westminsterska

Kościół katolicki najbardziej imponujący i najważniejszy w Anglii, wybudowany z wielobarwnej cegły. Katedra Westminster (nie mylić z Westminster Abbey) Budynek został zaprojektowany przez Johna Francisa Bentley w ekstrawaganckim stylu bizantyjskim. Budowę rozpoczęto w 1895 roku i zakończono w ciągu 8 lat.                              

St Andrew's Holborn Church -

Neogotycka plebania kościoła św. Andrzeja.

Sam kościół należy do jednego z najstarszych obiektów sakralnych w Londynie. Pierwsza pisemna wzmianka datowana jest na 951 r. ne 

Utworzono przy nim, przez Thomasa Corama, szpital dla podrzutków. 

Najważniejszą datą w historii St Andrews był 1348 r., kiedy to płatnerz o nazwisku John Thavie pozostawił swój majątek kościołowi. Zapis był starannie zarządzany. Inwestycja ta od ponad 600 lat przynosi dochody na utrzymanie kościoła.

  St Mary at Lambeth Church - kościół św. Marii

Jeden z najstarszych kościołów w dzielnicy Lambeth. Wzniesiony został w 1062 r. przez Godę, siostrę Edwarda Wyznawcy. Szczyt świetności przeżył w XII w. kiedy funkcjonował jako kościół arcybiskupa.
W kościele tym pochowano min. znanego ogrodnika Jana Tradescanta Starszego (1638 r.) oraz jego syna, również Jana (1662 roku), a także Eliasa Ashmole'a (1692), założyciela Muzeum Ashmolean. 

W 1976 r. kościół został przekształcony w pierwsze na świecie Muzeum Historii Ogrodnictwa.

 

Past Royal Homes - dawne siedziby władców Anglii

Obok aktualnych siedzib rodziny królewskiej funkcjonują obiekty, które były nimi dawniej. Były nimi Tower of London, Pałac Westminsterski (Houses of Parliament powstał w XIX w.), Whitehall Palace, Hampton Court Palace.
Tower of London (oficjalna nazwa brzmi: Her Majesty's Royal Palace and Fortress, The Tower of London)

wzniesiony został w 1078 roku dla Wilhelma Zdobywcy. Miał charakter obronny. Tower bowiem to kompleks budynków położonych w ciągu dwóch koncentrycznych pierścieni murów obronnych a fosą. Było kilka fazy jego rozbudowy, głównie za czasów królów Ryszarda Lwie Serce, Henryka III i Edwarda I w XII i XIII wieku. Ogólny układ przestrzenny ustanowiony został pod koniec XIII wieku. Ten obronny charakter spowodował, iż władcy przebywali w nim tylko w chwili poważniejszego zagrożenia (najczęściej chroniły się tutaj królowe z małoletnimi dziećmi). Bardziej znany jest jako więzienie.
Pałac Westminsterski

znajduje się w dzielnicy  City of Westminster, na lewym brzegu Tamizy. Jego najstarsza część tzw. Westminster Hall powstała w 1097 r. Nie miała typowo obronnego charakteru, była też wygodniejsza do bieżącego funkcjonowania. Pałac w Westminster zamieszkiwali władcy do chwili pożaru, który w 1512 r. strawił to miejsce.
Jewel Tower

stanowił wyłączoną część Westminster Hall.Pobudowany w XIV w. za czasów Edwarda III służył jako prywatny skarbiec władcy. Ten 3-piętrowy budynek chroniony był dodatkową fosą biegnąca od Tamizy.
Whitehall Palace

zajmuje ponad 23 akry powierzchni. Rozciąga się od Northumberland Avenue do Downing Street i Derby Gate. Pierwszy budynek powstał w XIII w. na wniosek Waltera de Greya, bpa Yorku i otrzymał nazwę York Palace. W XV w. kardynał Thomas Wolsey (formalnie abp Yorku), konkurując z arcybiskupem Canterbury i jego londyńską posiadłością Lambeth Palace  (poniżej)

rozbudował obiekt. Gdy popadł w niełaskę króla oddał mu w 1530 r. pałac biskupi na jego prywatną własność. 
Innym obiektem, który Henryk VIII przejął po kardynale był Hampton Court Palace.

Pałac ten położony jest w East Molesey (1,5 h. jazdy pociągiem z Cannon Street w Londynie).

Pierwszymi właścicielami Hampton Court był zakon joannitów (1236 r.). W 1503 r. w Hampton Court przebywał Henryk VII wraz z żoną, Elżbietą z Yorku. W 1514 r. nowym dzierżawcą posiadłości został Thomas Wolsey. W trakcie kilkuletniej przebudowy przeprowadzonej w latach 1515-1521 rezydencja nabrała charakteru renesansowego pałacu.

Innym obiektem przejętym przez Henryka VIII był dom rodzinny Anny Boleyn w Hever.

Zamek w Haver znajduje się 50 km od Londynu. Został zbudowany w XIII w. Od około 1462 r. był własnością rodziny Boleyn. W 1505 r. odziedziczył go ojciec Anny Boleyn, drugiej żony Henryka VIII. Obiekt ten stanowił posag żony króla. Przeszedł w ręce Henryka VIII po śmierci teścia. W 1540 r. zamieszkała w nim Anna z Kleve, czwarta zona monarchy. 

Po miejscu urodzenia króla Henryka VIII jak i jego sióstr Marii i Elżbiety czyli Pałacu Placentii w Greenwich został tylko kamienny ślad:

W Greenwich jest jednak zachowany The Queen House wybudowany w XVII w.

Budynek powstał na rozkaz Jakuba I, następcy Elżbiety I ale syna Marii Stuart, dla jego żony Anny Duńskiej. Aktualnie stanowi część Narodowego Muzeum Morskiego.

Inny, niemal kompletnie zmieniony od pierwowzoru, jest Eltham Palace także znajdujący się w Greenwich.

Pałac Eltham został wzniesiony w 1305 r. na za czasów króla Edwarda II. Podobno to z tym miejscem łączy się ustanowienie Orderu Podwiązki. Inny władca, Henryk IV, traktował ten pałac jako ulubioną rezydencję. To w tym miejscu zatrzymał się na przełomie lat 1400/1401 jedyny w dziejach Anglii cesarz Bizancjum Manuel II Paleokog. W XVII w. mieszkał tu Antoon van Dyck. Podczas wojny domowej obiekt uległ bardzo poważnym zniszczeniom. Przez kilkaset lat pozostawał w ruinie. Dopiero na początku XX w. posiadłość kupił zamożny przemysłowiec, który odrestaurował Wielką Salę ale i dobudował do niej nową część. Dzisiaj pałac Eltham jest jednym z przykładów architektonicznego stylu art deco.  

The Queen's Homes - obecne prywatne siedziby władców Anglii

Obok oficjalnych królewskich rezydencji w Londynie jak i jego okolicach znajdują się tzw. domy królewskie traktowane jako prywatne miejsca zamieszkania rodziny królewskiej. Są one, częściowo, dostępne do zwiedzania.
Są to: Buckingham Palace, Windsor Castle, Kensington Palace, Clarence House. 
Buckingham Palace

 to przede wszystkim miejsce zamieszkania królowej Elżbiety i księcia Filipa. Mieszka tu także the Duke of York, książę Andrzej oraz Earl and Countess of Wessex (książę Edward wraz z żoną i córką).
Windsor Castle

 to przede wszystkim miejsce zamieszkania aktualnego władcy Anglii jakim jest królowa Elżbieta 
Zamek zbudował w 1080 r. Wilhelm Zdobywca w miasteczku Windsor (hrabstwo Berkshire). Aktualnie można tu dojechać pociągiem z Londynu ze stacji Charing Cross w ciągu 2 godz. 
Zamek Windsor był rozbudowywany przez kolejnych władców (np. Edward III wzniósł tu w XIV w.tzw.Okrągłą Wieżę zaś w XV w. Edward IV rozpoczął budowę późnogotyckiej kaplicy Św. Jerzego - miejsca w którym nadaje się, z zachowaniem średniowiecznego ceremoniału, Order Podwiązki. Tutaj znajdują się groby niektórych władców.
Kensington Palace

aktualnie jest miejscem zamieszkania najstarszego syna księżnej Diany księcia Williama i jego rodziny.
Pałac został kupiony w 1689 r. przez Wilhelma III.(nosił wówczas nazwę Nottingham House). Był ulubioną rezydencją kolejnych władców aż do śmierci Jerzego II w 1760 roku.  Tutaj urodziła się i spędziła dzieciństwo królowa Wiktoria dopóki nie przeniosła się do Pałacu Buckingham. Tutaj też mieszkała, po rozwodzie, księżna Diana. 
Clarence House

stoi obok pałacu St James. Aktualnie stanowi oficjalną londyńską rezydencję Księcia Walii. Mieszkała tutaj, po śmierci Jerzego VI i koronacji Elżbiety II, królowa-matka.
Obok w/w pałaców rodzina królewska dysponuje także innymi na terenie Szkocji. Jest to Balmoral Castle, Holyrood Palace oraz Sandringham House. Poniżej prezentuję zdjęcie Holyrood Palace pod Edynburgiem.